Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Πολιτική τοποθετηση στην τελευταία συνεδρίαση της Εθνικής Αντιπροσωπείας (Μάρτιος 2009)


Ξαναβρισκόμαστε σήμερα μετά από 3 μήνες και οι συνθήκες στην κοινωνία έχουν υποστεί τεράστιες αλλαγές.

Το κίνημα του Δεκέμβρη και η οικονομική κρίση έχουν αλλάξει όποια θεώρηση στρατηγικής δράσης η λειτουργίας είχαμε πριν μερικούς μήνες.

Όσο αφορά το πρώτο βιώσαμε μια κοινωνική έκρηξη των νέων ανθρώπων που ξέσπασαν, με αφορμή την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, την οργή τους για την διαρκή δολοφονία του ελεύθερου τους χρόνου, της γνώσης που διεκδικούν, της εκπαίδευσης και της εργασίας που αξίζουν, της ίδιας τους της ζωής.

Ένα ξέσπασμα, όμως, τυφλό, χωρίς στόχους και πορεία, χωρίς οργανωτές και καθοδηγήσεις αλλά με πολύ πάθος, σίγουρα, και προβληματισμούς.

Σε αυτούς τους προβληματισμούς πρέπει σαν Νεολαία ΠΑΣΟΚ να απαντήσουμε, να δώσουμε διεξόδους, να δώσουμε λύσεις εφαρμόσιμες αλλά που θα διαμορφώνουν ένα σύγχρονο ριζοσπαστικό προοδευτικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο για την παιδεία και την εργασία (όχι απασχόληση) των νέων.

Να γίνουμε αυτοί που θα δώσουν διεξόδους και ελπίδα! Ούτε μέντορες της νεολαίας, ούτε κήνσορες των ονείρων της!

Συμπόρευση και διάλογος για την ανάδειξη ενός κοινού οράματος που θα πετύχει όσο το δυνατόν την ευρύτερη νεολαιίστικη αποδοχή.

Αυτήν την προσπάθεια (επίπονη και μακρά) πρέπει να την κάνουμε, πείθοντας τους νέους-ες ότι είμαστε εμείς (περ' όλα τα λάθη της προηγούμενης δεκαετίας) που θα φέρουμε την αλλαγή, που εκφράζουμε την ελπίδα.

Όσο αφορά την κακώς ονομαζόμενη χρηματοπιστωτική κρίση, που αποτελεί κρίση του νεοφιλελευθερισμού και του συνόλου της πολιτικοοικονομικής θεώρησης του, πρέπει η απάντηση μας να είναι πιο ξεκάθαρη από ποτέ.

Είναι, σήμερα, η ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα ημίμετρα του σοσιαλ-διαχειρισμού που εφαρμόστηκαν την δεκαετία του ΄90 (μετά την πτώση του Τοίχους του Βερολίνου) και εφαρμόζουν σήμερα όλοι οι νεοφιλελεύθεροι ηγέτες (όπως η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Ομπάμα) και που ως στόχο έχουν να δώσουν ανάσα στο παρόν κοινωνικό σύστημα που γεννά την αδικία. Δεν μπορούμε να προσκολούμαστε στο Σύμφωνο Σταθερότητας και τον έλεγχο του ελλείμματος γιατί αυτό δεν είναι αυτό που μας αφορά! Αυτό αφορούσε μια νεοφιλελεύθερη αντίληψη και σε μια Ευρώπη που ακμάζει!

Απέναντι σε αυτό το σύστημα που γεννά την αδικία πρέπει να προτάξουμε τον αγώνα για μια πιο δίκαιη κοινωνία και να απαντήσουμε, όχι με λόγια αλλά με πολιτικές και πράξεις, στο δίλημμα:

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα ;;;

Κοινωνικοκεντρικές-Σοσιαλιστικές πολιτικές σε πυλώνες του κοινωνικού ιστού αποτελούν προτεραιότητα σε αυτό το σε αυτό το επίπεδο, σε ΥΓΕΙΑ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΡΓΑΣΙΑ.

(σ.σ. Στην συνέχεια της τοποθέτησης αναφέρθηκα σε λειτουργικά και οργανωτικά ζητήματα της Νεολαίας)

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Μια μάχη που πρέπει να κερδίσουμε - 20 χρόνια μετά...

Οι πολιτικές ιδεολογίες και τα κινήματα υπήρξαν πάντα άρρηκτα συνδεδεμένα με τα ιστορικά γεγονότα και τις συνθήκες του κοινωνικού γίγνεσθαι. Τα προβλήματα, οι αποτυχίες ή οι νίκες ενός κοινωνικού συνόλου ή μιας τάξης έδιναν την ώθηση σε κοινωνικές ανακατατάξεις και αλλαγές. Με αυτόν τον τρόπο το εκάστοτε αντίπαλο δέος αναγκαζόταν σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο είτε να οπισθοχωρήσει συνειδητά είτε ασυνείδητα να νοθεύσει την πολιτική του «σύσταση».

Πριν το 1989, στο πολιτικό γίγνεσθαι παρουσιαζόταν από την αρχή σχεδόν του αιώνα ένα αμετάβλητο δίπολο μεταξύ του χώρου της ελεύθερης αγοράς (σε όλους τους τύπους και τις τάσεις του) και του σοσιαλιστικού χώρου (από τα σοσιαλεπαναστατισμό-κομμουνισμό μέχρι το δημοκρατικό σοσιαλισμό) που εναλασσόταν ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες σε κάθε χώρα σε πλειοψηφία ή μειοψηφία στην κοινωνία. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την ευρεία απογοήτευση από τις επικρατούσες συνθήκες στο λεγόμενο «ανατολικό μπλόκ» αλλά και την κατάρρευση της μίας μετά την άλλη όλων των Λαϊκων Δημοκρατιών υπήρξε μια βαθειά ιδεολογική αμφισβήτηση που οφείλεται στην ταυτόχρονη με το Τείχος κατάρρευση του ιδεολογικού διπολισμού.

Οι συνέπειες αυτής της κρίσης του σοσιαλιστικού χώρου οδήγησε την δεκαετία του '90 τα περισσότερα σοσιαλιστικά κόμματα να αναθεωρήσουν πολύ τις αντιλήψεις τους και να «ρίξουν πολύ νερό στο κρασί τους». Κυβέρνησαν και άσκησαν πολιτική αποδεχόμενοι πολιτικές και αρχές του νεοφιλελευθερισμού και πολλές φορές χαρακτήρισαν αυτήν την στρατηγική μονόδρομο, λειτούργησαν ως διαχειριστές και πρόβαλαν έναν αποτυχημένο, απ' ότι φάνηκε, ρεαλισμό που οδήγησε την κοινωνία να μην μπορεί να διαχωρίσει τις πολιτικές τους από αυτές των νεοφιλελεύθερων-συντηριτικών.

Σήμερα, το 2009, ζούμε μια επονομαζόμενη οικονομική-χρηματοπιστωτική κρίση (την πιο ισχυρή της σύγχρονης ιστορίας) που επηρέασε και επηρεάζει όλο και μεγάλυτερο κομμάτι της οικονομίας, από το τραπεζικό σύστημα μέχρι την παραγωγή. Μαζικές απολύσεις, πτωχεύσεις εταιριών-κολοσσών και μια έκδηλη και έντονη ανησυχία στο σύνολο της κοινωνίας για την καθημερινή επιβίωση, φαινόμενα που κάνουν ολοένα και πιο ξεκάθαρα τα αδιέξοδα της κυριαρχίας της ελεύθερης αγοράς.

Για όλα τα παραπάνω θα ήταν λάθος να μην χαρακτηρίσουμε την κρίση ως κρίση του ίδιου του νεοφιλελεύθερου αξιακού συστήματος. Άλλωστε και η διαπίστωση του Διευθυντή της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ που συμπυκνώνεται στην φράση του «ότι έμαθα, ότι δίδαξα, ότι εφάρμοσα είναι λάθος» δεν αφήνει περιθώρια για καμία επεξήγηση. Όταν οι ίδιοι οι ηγέτες του νεοφιλελευθερισμού αντιγράφουν και εφαρμόζουν πολιτικές που εφάρμοσαν οι Ευρωπαίοι «σοσιαλ-διαχειριστές» της προηγούμενης δεκαετίας για να διασωθούν από το αδιέξοδο της δικής τους στρατηγικής, πρώτος ρόλος των Σοσιαλιστών είναι να καταδείξουν αυτήν την αποτυχία και να την μετατρέψουν σε κοινή συνείδηση.

Όμως, αυτήν την ιστορική στιγμή οι δημοκράτες και σοσιαλιστές πρέπει να επιτελέσουν το ιστορικό καθήκον και να μετατρέψουν ξανά τα κόμματά τους από «σοσιαλ-διαχειριστικά» κόμματα σε κόμματα οράματος. Ένα όραμα βασισμένο στις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού με προτάσεις για ριζοσπαστικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Με προοδευτικές και ριζοσπαστικές προτάσεις για μια ανάπτυξη που θα βασίζεται στην σύγχρονη παιδεία (παιδεία δικαίωμα και όχι προνόμιο) και στην οικολογική συνείδηση, στο σύστημα υγείας που αποτελεί άλλωστε και δημιούργημα του χώρου, με αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος σε δικαιότερη βάση και την διαμόρφωση ενός εργασιακού και ασφαλιστικού πλαισιού σύμφωνα με της ανάγκες της κοινωνίας.


Είναι, λοιπόν, μια ευκαιρία για τον προοδευτικό δημοκρατικό σοσιαλιστικό χώρο να κερδίσει έδαφος δίνοντας όραμα στην πολιτική ζωή και πίστη στην κοινωνία ότι η αλλαγή μπορεί να έρθει. Δίνοντας το όραμα για έναν μετασχηματισμό της κοινωνίας που μπορεί ο δρόμος του να είναι μακρύς, επίπονος και με ταλαντεύσεις μερικές φορές αλλά θα μας οδηγήσει σε μια ανθρώπινη, δίκαιη και σοσιαλιστική κοινωνία.

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Εξόρμηση με τον Γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Κώστα Πανταζή στην Νάουσα

Την Παρασκευή 6/9 πραγματοποιήσαμε εξόρμηση στην Νάουσα με επίκεντρο τα εργοστάσια Λαναρά. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ από την εξόρμηση.

Με τον Γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, τον Πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στον Όμιλο Λαναρά, τον Γραμματέα της ΤΟ Νάουσας και εργαζομένους του εργοστασίου στην Στενήμαχο.

Με τον Γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, τον Πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στον Όμιλο Λαναρά, τον Γραμματέα της ΤΟ Νάουσας και τον Άγγελο Τόλκα στο εργοστάσιο στην Στενήμαχο.

Με τον Γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, τον Δήμαρχο Νάουσας, τον Γραμματέα της ΤΟ Νάουσας και μέλη της Συντονιστικής, τον Άγγελο Τόλκα, τον Γιάννη Γρηγοριάδη και μέλη της Νομαρχιακής Νεολαίας στο Δημαρχείο της Νάουσας.