Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Ιδιωτικά Πανεπιστήμια

Απειλή για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο
ή για την Παιδεία


του Άγγελου Σοφιανίδη

Τα τελευταία δύο χρόνια το θέμα που κυριάρχησε στην εκπαιδευτική και πολιτική ζωή ήταν το ζήτημα των Ιδιωτικών και Μη-κρατικών Πανεπιστημίων και η αναθεώρηση της παραγράφου 5 του άρθρου 16 περί του αποκλειστικού δημόσιου χαρακτήρα των ελληνικών Πανεπιστημίων. Οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν και σχεδόν σύσσωμες οι παρατάξεις, εξαιρουμένης βέβαια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, έδειξαν την αντίθεση τους στα Ιδιωτικά και Μη-κρατικά πανεπιστήμια.

Γιατί όμως αυτή η αντίθεση ;;;

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αποτελούν, κατά την γνώμη πολλών και του γράφοντα, απειλή για το δημόσιο πανεπιστήμιο που φορτωμένο με χιλιάδες προβλήματα (που συσωρεύτηκαν με ευθύνη όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων) δεν θα μπορέσει να τα ανταγωνιστεί και θα αρχίσει να φθίνει μέχρι να μπει εντελώς στο περιθώριο.

Είναι σίγουρο πως ένα πανεπιστήμιο χωρίς αξιολόγηση των δομών και των μελών του (διδακτικό και ερευνητικό περιοδικό), χωρίς οικονομικό έλεγχο, χωρίς κοινωνική λογοδοσία και κυρίως χωρίς την χρηματοδότηση που του είναι αναγκαία δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε έναν ανταγωνιστή που όλα αυτά θα είναι εκ των ουκ άνευ, λόγω ακριβώς του ιδιωτικού του χαρακτήρα του.

Είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα …

Τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια θα πραγματοποιούν ένα σαφή ταξικό διαχωρισμό ανάμεσα σε αυτούς που δεν θα έχουν περάσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Θα διαχωρίζονται, λοιπόν, σε αυτούς που έχουν τα χρήματα να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ένα Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο (σήμερα γνωστό «Κολλέγιο» της Θεσσαλονίκης κοστίζει ανά έτος 7 χιλιάδες (!!!) ευρώ χωρίς τα βιβλία ή οτιδήποτε χρειαστεί ο σπουδαστής) και σε αυτούς που δεν τα έχουν και θα μπουν αναγκαστικά στην αγορά εργασίας ως ανειδίκευτοι. Να σημειώσω ότι φέτος έμειναν εκτός των πυλών της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης το 1/3 των υποψηφίων λόγω της άχρηστης, αυθαίρετης και αντιεκπαιδευτικής βάσης του 10.

Άλλα ακόμα και αν δεχτούμε την λογική που λέει ότι τα πανεπιστήμια αυτά δεν θα είναι κερδοσκοπικά και ότι θα ανήκουν σε ιδρύματα και οι σπουδαστές θα εισάγονται σε αυτά με πανελλήνιες εξετάσεις, δεν υπάρχουν προβλήματα ;

Αρχικά σε αυτό το μοντέλο και με την σημερινή λειτουργία των πανελλαδικών εξετάσεων συναντάμε έναν πολύ σοβαρό παραλογισμό. Αφού από τους υποψηφίους που έχουμε κόβουμε με την βάση του 10 το 1/3 αφήνοντας κενές πάρα πολλές θέσεις σε διάφορα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα και ΤΕΙ, ποιος ο λόγος να ανοίξουμε κι άλλες θέσεις ;;; γιατί αποτελεί κοινωνική αναγκαιότητα η δημιουργία τους ;;;

Από εκεί και πέρα ένα πολύ σημαντικό μέρος των πανεπιστημίων είναι η ίδια η λειτουργία τους, το πρόγραμμα σπουδών τους και η έρευνα που πραγματοποιούν.

Έτσι απ’ την μια, με βάση την αυτονομία του το Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο θα μπορεί να δημιουργεί εργατικό δυναμικό και όχι επιστήμονες. Εξειδικευμένους εργάτες άμεσα καταναλώσιμους από την αγορά εργασίας. Απ’ την άλλη η έρευνα μπορεί να ξεφεύγει και να γίνει εργαλείο όχι επιστημονικής προόδου αλλά τεχνολογικής ανάπτυξης προς το συμφέρον κάποιου επιχειρηματία που τυχόν είναι δωρητής ή έχει κάποια άλλη θέση στο Πανεπιστήμιο.

Η απειλή, λοιπόν, δεν στοχεύει μόνο το δημόσιο πανεπιστήμιο αλλά στοχεύει τις ίδιες τις αξίες του, την προσφορά στον άνθρωπο και το κοινωνικό συμφέρον και την εκπαίδευση νέων επιστημόνων με κριτική σκέψη. Το Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο αποτελεί απειλή για την ίδια την παιδεία!!!


Άρθρο από την Περιοδική Έκδοση της ΠΑΣΠ ΣΘΕ "Αναζήτηση & Ανατροπή"