Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Πολιτική τοποθετηση στην τελευταία συνεδρίαση της Εθνικής Αντιπροσωπείας (Μάρτιος 2009)


Ξαναβρισκόμαστε σήμερα μετά από 3 μήνες και οι συνθήκες στην κοινωνία έχουν υποστεί τεράστιες αλλαγές.

Το κίνημα του Δεκέμβρη και η οικονομική κρίση έχουν αλλάξει όποια θεώρηση στρατηγικής δράσης η λειτουργίας είχαμε πριν μερικούς μήνες.

Όσο αφορά το πρώτο βιώσαμε μια κοινωνική έκρηξη των νέων ανθρώπων που ξέσπασαν, με αφορμή την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, την οργή τους για την διαρκή δολοφονία του ελεύθερου τους χρόνου, της γνώσης που διεκδικούν, της εκπαίδευσης και της εργασίας που αξίζουν, της ίδιας τους της ζωής.

Ένα ξέσπασμα, όμως, τυφλό, χωρίς στόχους και πορεία, χωρίς οργανωτές και καθοδηγήσεις αλλά με πολύ πάθος, σίγουρα, και προβληματισμούς.

Σε αυτούς τους προβληματισμούς πρέπει σαν Νεολαία ΠΑΣΟΚ να απαντήσουμε, να δώσουμε διεξόδους, να δώσουμε λύσεις εφαρμόσιμες αλλά που θα διαμορφώνουν ένα σύγχρονο ριζοσπαστικό προοδευτικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο για την παιδεία και την εργασία (όχι απασχόληση) των νέων.

Να γίνουμε αυτοί που θα δώσουν διεξόδους και ελπίδα! Ούτε μέντορες της νεολαίας, ούτε κήνσορες των ονείρων της!

Συμπόρευση και διάλογος για την ανάδειξη ενός κοινού οράματος που θα πετύχει όσο το δυνατόν την ευρύτερη νεολαιίστικη αποδοχή.

Αυτήν την προσπάθεια (επίπονη και μακρά) πρέπει να την κάνουμε, πείθοντας τους νέους-ες ότι είμαστε εμείς (περ' όλα τα λάθη της προηγούμενης δεκαετίας) που θα φέρουμε την αλλαγή, που εκφράζουμε την ελπίδα.

Όσο αφορά την κακώς ονομαζόμενη χρηματοπιστωτική κρίση, που αποτελεί κρίση του νεοφιλελευθερισμού και του συνόλου της πολιτικοοικονομικής θεώρησης του, πρέπει η απάντηση μας να είναι πιο ξεκάθαρη από ποτέ.

Είναι, σήμερα, η ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα ημίμετρα του σοσιαλ-διαχειρισμού που εφαρμόστηκαν την δεκαετία του ΄90 (μετά την πτώση του Τοίχους του Βερολίνου) και εφαρμόζουν σήμερα όλοι οι νεοφιλελεύθεροι ηγέτες (όπως η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Ομπάμα) και που ως στόχο έχουν να δώσουν ανάσα στο παρόν κοινωνικό σύστημα που γεννά την αδικία. Δεν μπορούμε να προσκολούμαστε στο Σύμφωνο Σταθερότητας και τον έλεγχο του ελλείμματος γιατί αυτό δεν είναι αυτό που μας αφορά! Αυτό αφορούσε μια νεοφιλελεύθερη αντίληψη και σε μια Ευρώπη που ακμάζει!

Απέναντι σε αυτό το σύστημα που γεννά την αδικία πρέπει να προτάξουμε τον αγώνα για μια πιο δίκαιη κοινωνία και να απαντήσουμε, όχι με λόγια αλλά με πολιτικές και πράξεις, στο δίλημμα:

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα ;;;

Κοινωνικοκεντρικές-Σοσιαλιστικές πολιτικές σε πυλώνες του κοινωνικού ιστού αποτελούν προτεραιότητα σε αυτό το σε αυτό το επίπεδο, σε ΥΓΕΙΑ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΡΓΑΣΙΑ.

(σ.σ. Στην συνέχεια της τοποθέτησης αναφέρθηκα σε λειτουργικά και οργανωτικά ζητήματα της Νεολαίας)